پدرم در بچگی‌ بیماریی گرفت که 50-60 درصد شنوایی‌اش را از دست داد، ولی با معلم‌های خصوصی که در خانه برایش گرفتند، توانست حرف زدن و خواندن و نوشتن را یاد بگیرد، ولی تا کلاس پنجم بیشتر نتوانست درس بخواند. در کارخانه آلومینیوم مشغول به کار می‌شود. وقتی که شهید شد، 17 سال در کارخانه سابقه کار داشت.

سال1351 با مادرم ازدواج کرد. من اولین بچه آن‌ها هستم که سال 1353 به دنیا آمدم. خواهر دیگری هم دارم که 22 بهمن سال 1357 به دنیا آمده است. برادرم هم سال 1362 به دنیا آمد. پدرم مشکل شنوایی داشت برای همین دوست داشت با کسی ازدواج کند که بتواند با او زندگی کند.

مادرم هم توانایی شنوایی ندار فقط لب‌خوانی می‌کند.مادرم هر جا می‌رفت، باید کسی همراه او بود که دیگران هر چی می‌گویند، به او بگوید؛

 من متولد چهارم مرداد ماه هستم، یعنی روز قبل از شهادت پدرم تولد خودم بود. فردای آن روز پدرم رفت سرکار، حدود ساعت 9 و 10 صبح بود.صدای هواپیماها و آژیر قرمز و بمباران آمد. اولین بمباران اراک بود، قبل از آن سابقه نداشت، اراک بمباران یا موشک باران بشود. همه اضطراب داشتند و نگران بودند.ما تا ساعت 11 منتظر شدیم،هیچ خبری از پدرم نشد…