من ۹ ساله بودم و برادرم ۱۸ سال داشت. در دوران طاغوت، فضای کشور با دوران انقلاب اسلامی تفاوت داشت و به مسائل دینی توجه نمی‌شد. برای همین در مدرسه خبری از آموزش نماز و احکام دینی نبود. من هنوز خوب نماز خواندن را یاد نگرفته بودم. برادرم با اصرار، نماز را به من یاد داد. با آرامش و در حالی که وضو و نماز را به من یاد می‌داد، چند بار این عمل را انجام داد تا من یاد بگیرم، برای نماز خواندن جلو می‌ایستاد. با صدای بلند نماز می‌خواند و تأکید داشت که به همراه او تکرار کنم. این گونه بود که من نماز خواندن را پیش ایشان یاد گرفتم…

خبر مفقودالاثر شدنش، مادرم را زمین‌گیر کرد و در هجرانش مثل شمع می‌سوخت. اگر کاپ های طلایی رنگ به جا مانده از او نبود، شاید در فراقش نابینا می‌شد.برادرم سال‌ها مفقودالاثر بود. هیچ خبری از او نداشتیم، مادرم سال‌ها چشم انتظار بازگشتش بود. پس از ۱۴ سال که پیکرش به خانه بازگشت، مادرم آن قدر دور شهیدش طواف کرد تا بی‌هوش شد و هنوز یک هفته از این واقعه نگذشته بود که به رحمت ایزدی پیوست.