جوانی او با کارگری و زحمت فراوان گذشت. همیشه سرگرم کار و تلاش بود. همیشه در مسجد و نماز جماعت و در کارهایی که منفعت عمومی داشت، شرکت می‌کرد. جوانی با اخلاق و نرم‌خوی، خیرخواه مردم و با خویشان مهربان بود. اتحاد مسلمانان را خواستار بود و کلمه امام(قدس سره) را تکرار می‌کرد. می‌گفت: اختلافات جزئی را باید کنار گذاشت و با صدام، این دشمن اصلی جنگید. او همیشه به فکر یادگرفتن کارهای فنی بود و در آن تبحر فراوان داشت.

علی در اوایل سال 1361 تشکیل خانواده داد. بعد از پیروزی انقلاب در کمیته شهر صنعتی اراک به خدمت مشغول شد و در آنجا فنون نظامی را به خوبی آموخت. از طرف واحد بسیج کارخانه برای حضور در جبهه فراخوان داده بودند. علی، از اولین کسانی بود که به ندای هل من ناصر حسین(علیه السلام) زمان خود، خمینی(قدس سره) کبیر لبیک گفت و در عملیات رمضان حضور پیدا کرد و در تاریخ پنجم مردادماه 1361، در پاسگاه زید با نثار خون خود درخت تناور اسلام و انقلاب را آبیاری نمود. پیکر مطهر شهید که در منطقه جنگی مفقود شده بود، پس از تفحص در دهم آبان ماه سال 1374 در زادگاهش به خاک سپرده شد.