اهل نماز و عبادت بود و علوم دینی را هم به خوبی فرا گرفته بود و بیشتر وقت‌ها من و پدرش را هم نصیحت می‌کرد که نمازتان را سر وقت بخوانید. چرا که بندگی خداوند باید با لذت انجام شود. خودش با لذت نماز می‌خواند و بیشتر وقت‌ها یکی از ارکان نمازش را طول می‌داد. گاهی سجده‌ها و گاهی رکوع را طول می‌داد تا بیشتر با خدای خویش راز و نیاز کند.

ماه رمضان که می‌رسید به کلاس‌های قرآن می‌رفت تا از فیض قرائت و یادگیری قرآن غافل نباشد. شب‌های ماه مبارک به پشت‌بام می‌رفت و قرآن می‌خواند. مسجد رفتنش زیاد بود و ما را هم تشویق می‌کرد که به مسجد بروید. ماه محرم که از راه می‌رسید، دیگر محمدحسن را نمی‌دیدیم تا عاشورا تمام می‌شد. شب و روز در مسجد می‌ماند و کار می‌کرد و مجلس عزای اهل‌بیت(علیهم السلام) را برگزار می‌کرد.