علیرضا از همان کودکی، بسیار مهربان بود و با دوستانش بسیار خوب رفتار می‌کرد. با هم‌سن و سال‌هایش دعوا نمی‌کرد و سعی می‌کرد تا دل کسی را نشکند. با شروع زمزمه‌ی انقلاب یک دل و یک‌صدا با مردم برای براندازی رژیم ستم‌شاهی قدم بر می‌داشت. علاقه بسیاری به حضرت امام(قدس سره) نشان می‌داد و انقلاب اسلامی ایران را بسیار محترم و با ارزش می‌دانست. بسیار متواضع و فروتن بود. اطرافیانش را دوست داشت.

علیرضا در کارخانه واگن‌پارس کار می‌کرد که بمب‌های دشمن در پنجِ پنج سال ۱۳۶۵ بر سر کارخانه‌های اراک فرود آمد و او را به درجه رفیع شهادت رساند