اولین سالگرد شهادتش بود، شب اول محرم ما به تعزیه حضرت مسلم رفتیم، من گریه می‌کردم و به یاد پسرم بودم. شب خواب دیدم که امام خمینی (ره) روی صندلی نشسته و ناصر هم لباس جبهه پوشیده بود و مرا نگاه می‌کرد، خیلی هم جمعیت بود. پسرم با من حرف می‌زد و می‌گفت: مادر آقا امام زمان در این مکان حضور دارد. من اصلاً فکر نمی‌کردم که ایشان شهید شده و انگار زنده بودند..