در سال‌های اول جنگ، گلوله و خمپاره و توپ و تانک، همه سهم اهالی جنوب کشور بود. دلهره خانواده پدری، منوچهر را رها نمی‌کرد. همسرش در بیمارستان امیرکبیر اراک کار می‌کرد، همین‌طور آواره‌های جنگی کرورکرور از دزفول و خوزستان به اراک می‌آمدند. پنجم مردادماه سال ۱۳۶۵ بود و شهلا، در بیمارستان مشغول کار که خبر رسید کارخانه آلومینیوم‌سازی، بمباران شده.  خبر، مثل پتک سنگین بود که بر سر شهر آوار شد. او سرگردان در بیمارستان‌ها بود تا خبری از منوچهر پیدا کند و خدا خدا می‌کرد او جزو زخمی‌ها باشد. عصر آن روز، پیکر بی‌جان همسرش را در سردخانه بیمارستان پیدا کرد.