پدرش کارگر کارخانه آلومینیوم اراک بود و با تلاش بسیار برای آسایش خانواده کار می‏کرد و مادر نیز با عشق و علاقه‏ای فراوان وقت خود را برای تربیت و پرورش کودکانش صرف می‏کرد. چه نیکو تربیتی بود که احمد عزیز، نوجوان رشید و شانزده ساله‏اش را به خداوند سپرد تا جانش را در راه ایمان و خاکش فدا کند.

احمد با شنیدن خبر حمله ددمنشانه عراق به مردم خوزستان و ستم‌هایی که بر آن‌ها رفته بود، دست از شهر و دیار کشید و درس و مدرسه را رها کرد و عازم جبهه شد. او می‌دانست که دیگر وقت درنگ نیست. چاووش بسیج همه را به دفاع فرا می‏خواند و مردان مرد، بی‏ هیچ ادعایی عازم سرزمین نبرد و شجاعت می‏شدند. او به همراه جوانان شهر اراک در گردانی تحت عنوان فرمان شهید بختیاری (که در همان عملیات به شهادت رسید) در عملیات رمضان، پاسگاه زید، قدمگاه شهدا شد و احمد از آنجا عروج کرد. از او هیچ اثری بر جای نمانده بود که او خود می‏خواست گمنام باشد. سال‏ها بعد، وقتی زمستان سال 1373 رو به پایان بود، خبر از گمشده‎ای آوردند که پس از دوازده سال چشم انتظاری، به آغوش دیار خود باز می‏گشت تا مگر عطر وجودش، آبی بر آتش جگر گداخته مادر باشد.