علی‌اکبر از کودکی مهربان و پر تلاش بود. دست‌های پدر زحمتکش را که می‌دید به فکر فرو می‌رفت و دوست داشت برای کمک به پدرش هر کاری انجام دهد و برای کمک به خانواده از هیچ کوششی دریغ نمی‌کرد. با سن کم درک می‌کرد که پدر و مادرش چه زحمتی برای او می‌کشند.

در روستای ده نمک تحصیلاتش را تا کلاس ششم، پشت سر گذاشت. در روزهای شروع انقلاب نوجوانی پر شور بود که در حوادث آن دوران حضوری فعال داشت. هم‌زمان با تحصیلات و فعالیت انقلابی، از کار و تلاش هم دریغ نمی‌کرد و برای خانواده خود کمک‌خرج بود و درآمدی هم برای خودش کسب می‌کرد. هیچ‌گاه از کار و تلاش خسته نمی‌شد و فرد سخت‌کوشی بود.

همیشه درسش را به موقع می‌خواند و مشکلات درسی را در مدرسه حل می‌کرد و علاقه بسیاری به درس و مدرسه داشت ولی مشکلات معیشتی و کمبود امکانات همه دست به دست هم دادند تا او برای همیشه از درس جا بماند و ترک تحصیل کند. همان سوادی که در مدرسه آموخته بود وسیله‌ای شد تا با آن بتواند معارف اسلامی ‌را کسب کند. همیشه قرآنش را قرائت می‌کرد و سعی می‌کرد هیچ وقت ترکش نکند و با قرآن و ادعیه مفاتیح انس خوبی داشت.