آن قدر این دنیای فانی در نظر علی تنگ شد که در دعاهایی مخصوصاً زیارت عاشورا، که در منازل دوستان بر پا می‏شد، ملتمسانه از خداوند وصال یار را می‏خواست و انتظار دیدار یاران شهید خود را می‏کشید. با شروع سال 1366 بر تلاش خود در پشت جبهه افزود؛ عضو شاخص و یگانه انجمن اسلامی‌ دبیرستان شهید بهشتی بود و شبانه‌روز زحمت می‎کشید. در مسجد القائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و پایگاه مقاومت شهید رجایی نیز تا آنجا که توان داشت فعالیت می‏کرد و به عنوان بسیجی نمونه در سطح شهر انتخاب شد. اواخر سال 1366، فوت نا بهنگام مادر، بر مشکلات علی افزود. او با داشتن یک پدر پیر و برادری شش ساله، یک تنه تمام امور خانه را به عهده گرفت و از کمک به پدر نیز غافل نبود. او سرانجام به آرزوی دیرینه‌اش رسید. در تاریخ 21/04/1367 قبل از حمله منافقین، عازم جبهه شد و در عملیات مرصاد به دست منافقین ضد خلق و از خدا بی‎خبر، به اعلی علیین سفر کرد.