زندگی آن قدرها هم که می‎گفتند، راحت نبود. می‏گذشت اما به سختی. روزگار هم برای او و خانواده‌اش و هم برای مردمانی که در آن عصر زندگی می‏کردند به سختی سپری می‌شد. زندگی در روستا با تمام یکرنگی و صمیمت و سادگی‌اش، دشوار بود. در کنار نبود امکانات و نداشته‏ها، باید کار می‏کردی و کار می‏کردی تا از سفره زمین، خوشه‏ای گندم، لقمه جانت شود تا باز بتوانی صبح را به شب بدوزی و از دست‌رنجت، زندگی حاصل کنی.

برای یافتن شغلی درخور تلاش بسیار نمود و چندین کار را تجربه کرد تا سرانجام به عنوان کارگر در شرکت واگن‌سازی پارس اراک مشغول به کار شد. ازدواج کرد و صاحب فرزندی شد. در هنگامه جنگ تحمیلی در پشت سنگر جبهه مشغول تلاش بود تا چرخ تولید کشور بچرخد. در پنجمین روز از مرداد ماه سال 1365، هواپیماهای دشمن بعثی، آسمان شهر را تیره و زمین شهر را در آتش خشم و کینه‏شان از خون جوانان و انسان‏های گناه رنگین کردند. شرکت واگن‌پارس نیز در آتش افروخته دشمن می‏سوخت و غلام‏علی، دعوت حق را لبیک گفت. پیکر مطهرش را در گلزار شهدای روستای موت‌آباد به خاک سپردند.