برشی از خاطرات شهید:

چند بار می‏خواستند پدرم را ترور کنند. چند بار به منزل رشوه آوردند که قبول نکرد و در پرونده‏های‏شان گذاشت. یک شب هم طنابی انداخته بودند؛ پدرم که خم شده بود که بند کفشش را باز کند و برادر کوچکم هم همیشه وقتی که پدر جلوی در خانه می‏رسید و می‏خواست کفشش را در آورد، بسیار گریه و بی‏قراری می‏کرد که به آغوش پدرم برود، اما طناب به بینی‏اش گیر کرده و روی بینی و پیشانی‏اش را زخم کرده بود.

 پدرم گفت: «خدا خیلی به من رحم کرده! می‏خواستند ترورم کنند….»

 پدر خیلی به امر به معروف اهمیت می‏داد، چند بار هم برای این که امر به معروف کرده بود، کتک خورده بود. وقتی به خانه می‏آمد، دکمه‌های پیراهنش کنده بود. با دایی‏ام از سیزده سالگی، در تهران، برای کمک به جبهه آذوقه جمع می‏کردند. اولین بار هم با دایی‏ام به جبهه رفت و بعد که یاد گرفت؛ خودش مرتب به جبهه می‌رفت.

 هر کس مشکلی داشت و فامیل‏هایی که روستا بودند، همیشه حل مشکلات‌شان با پدرم بود.

تا آنجا که وقتی شهید شد، پسر عموی پدرم گفت: «بزرگِ خاندان جودکی رفت.»