همسر شهید می‌گوید:

ما هر دو اهل حک سفلی هستیم، اما نسبت فامیلی نداشتیم. سال 1363 در اراک ازدواج کردیم. محمد سال 60 در کارخانه آلومینیوم‌سازی استخدام شده بود. او خیلی خوب و واقعاً مهربان بود. صبح پنج که می‌خواست برود سرکار، حالتش با روزهای قبل فرق می‌کرد. مریم دختر بزرگمان خیلی کوچک بود. نمی‌گذاشت که برود سرکار. آن موقع ما خیابان کشتارگاه ساکن بودیم و خانه مادر شوهرم می‌نشستیم. وقتی بمباران شد من رفتم سر کوچه و آمدم. بعد فامیل‌ها آمدند و گفتند: چیزی نشده. من فکر نمی‌کردم شهید شده باشد. ساعت هشت شب گفتند: محمد مجروح شده و او را به محلات برده‌اند. فردا صبح گفتند که شهید شده است.

آن طور که شنیدم، موقع بمباران کمدی که پشت سر محمد بود، افتاده بود روی سرش. او تا دروازه تهران هم زنده بود و همکارش آقای شیرازی بالای سرش بوده و با او حرف می‌زده است. فردای بمباران، تشییع جنازه‌اش بود.