در ایام نوجوانی که بنای مسجد الرحمن گذاشته شد، وی به دلیل اینکه به کلاس معماری، بنایی و کارآموزی رفته بود به عنوان کارگری ساده و بدون اجرت مشغول کار شد. علاقه زیادی به مطالعه داشت و با شناختن راه و روش امام خمینی(قدس سره شریف) از پیروان راستین او گشت، در تظاهرات‌ها شرکت می‌کرد، تا اینکه امام(قدس سره شریف) به ایران آمد و انقلاب پیروز شد.

او همیشه سعی داشت به هر نحوی که بتواند باری از دوش مستمندان بردارد، آنان را یاری نماید و حتی‌المقدور یاور آن‌ها باشد. گاهی از لباس نوی خودش به بهانه اینکه کوچک یا تنگ شده است می‌گذشت و آن‌ها را به دوستان و آشنایان که می‌شناخت هدیه می‌نمود. همیشه به فکر مستضعفان و یاری آنان بود. در مسجد تا انجام کاری مطرح می‌شد اولین نفر ایشان بودند که آن را انجام می‌دادند. همیشه می‌گفت مادیات چیزی نیست که دردی از دردهای بزرگ و معنوی زندگی را از بین ببرد. فعالیت‌ها و مبارزات این شهید مدتی قبل از انقلاب با پخش اعلامیه و شرکت در راهپیمایی و تظاهرات شروع شد، کم کم با پیروزی انقلاب فعالیت خود را به مسجد محله انتقال داد؛ در فن کلیشه‌سازی و پلاکارت و تراکت‌نویسی نیز مهارت داشت.