همسر شهید می‌گوید:

در دوران دفاع مقدس به خدمت سربازی اعزام شد و شش ماه داشت که سربازی‌اش تمام شود، که روی مین رفت و انگشت‌های پای راستش را از دست داد. دو سه بار در تهران بستری‌اش کردند. نزدیک به پانزده سال در کارخانه کار کرده6 بود و یک سال  که رفته بود واحد حسابداری کارخانه که شهید شد. ترکش به سینه‌اش خورده بود، صورتش سالم بود. ما نمی‌دانستیم کجاست. هر کس یک نشانی به ما می‌داد و چهار روز نمی‌دانستیم که بهشت‌زهراست. همان روز اول بمباران شهید شده بود، او را برده بودند بهشت‌زهرا، اما به ما نشانی اشتباه می‌دادند. نمی‌گفتند که شهید شده، ما هم دنبالش می‌گشتیم. اصلاً فکر نمی‌کردیم شهید شده باشد که به بهشت‌زهرا برویم. به ما می‌گفتند که مجروح شده و او را برده‌اند به شهرهای دیگر. بابایش اصرار کرد که او را به روستا ببرند و او را بردند روستای موت‌آباد به خاک سپردند. اخلاقش خیلی خوب بود. من پانزده سال با او زندگی کردم. سه بچه داریم؛ یک پسر و دو دختر. وقتی که رفته بودم مکه، زیاد به یاد نورالله بودم، از صحرای عرفات که می‌خواستیم برگردیم، یک لحظه که خسته بودم و چشمم رفت روی هم، با اسفند دود آمد جلویم که از خواب بلند شدم.