پدر بوی عشق می‌داد. بوی مهربانی، بوی فداکاری. وقتی با دستان پر به خانه می‌آمد، لبخند و دل‌خوشی را همراه خود می‌آورد. فضای خانه از صمیمیت پر می‌شد. قهرمان روزهای زندگی‌ام بوده و هست. قهرمان یک دختر مگر کسی جز پدرش می‌تواند باشد؟ مگر دستانی قوی‌تر از دستان زحمتکش پدر وجود دارد؟ مگر می‌توان تکیه‌گاهی محکم‌تر از وجود پدر داشت؟

مرد مهربان و دوست‌داشتنی که در اول شهریورماه سال 1340 در اراک متولد شد. درسش را تا مقطع دیپلم ادامه داد. اخلاق خوبش او را در نظر خانواده بسیار گرامی کرده بود. بعد از ازدواج در کارخانه واگن‌پارس مشغول به کار شد. اما جنگ صفحه جدیدی از کتاب سرنوشت را برای ایرانیان رقم زده بود. دشمن با خیال باطل تسخیر خاک ایران رهسپار این مرز و بوم شده بود و در این کار از هیچ کاری کوتاهی نمی‌کرد. زمانی که شیرمردان ایران در دفاع از کشور کم کاری نمی‌کردند، بمب‌های خود را بر سر مردم بی‌گناه فرود می‌آوردند. و حالا با بمباران کارخانه واگن پارس، پدر مهربانم از قافله شهدای جنگ جا نماند.