تا چشم باز کرد، خودش را دید که دفتر و کتابش را کنار میز پدر، پهن کرده و درس می‌خواند. پدر، روحانی روستا بود و هرچه در وسع یادگیری محمد می‌گنجید، به او آموخت. روزهای پانزده‌سالگی که از راه رسید، پدر چشم از دنیا فرو بست. محمد که هم داغِ از کف دادن پدر را روی سینه داشت و هم سوگ از دست دادن استاد را، کوله‌ای بر دوش گذاشت و راهی بروجرد شد. سال‌ها پای درس آیت‌الله بروجردی نشست و بر کولبار علمش، بیش از پیش افزود. شیخ محمد در بحبوحه پیروزی انقلاب به زادگاهش در روستای کلهجوب شازند بازگشت و به روشنگری مردم پرداخت.

بعد از پیروزی انقلاب و با شروع جنگ، با وجود آنکه نزدیک به شصت‌سال سن داشت، با همان لباس روحانیت عازم جبهه‌ها شد. بارها و بارها در عملیات‌های مختلف شرکت کرد و اجازه نمی‌داد کهولت سن، حتی ذره‌ای مانع از حضورش در خاکریزهای نبرد شود، تا حدی که در سال پایانی جنگ هم، خودش را به عملیات مرصاد هم رساند. هم‌رزمانش از او خواستند لباس روحانیت را در این میدان رزم و در مقابله با منافقین کوردل به تن نکند و عمامه را روی سر نگذارد، اما قبول نکرد. سرانجام شیخ محمد در روز پنج پنج شصت و هفت در عملیات مرصاد در خون خودش غلطید و به آرزوی همیشگی‌اش رسید. ومنافقین وحشی تا چشمشان به پیکری با عبا و عمامه‌ سفید غرقه به خون افتاد، وحشیانه و حیوان صفت، بخشی از بدنش را مثله کردند.